Coucou al mn lezers :)

Hier ben ik dan weer eventjes met een kort verhaaltje.. Ik zit inmiddels alweer 3 maanden in Parijs en ik kan toch wel zeggen dat ik nu ben gewend of dit nu per se goed is, weet ik niet. Toen ik hier aankwam was alles nog nieuw en spannend, vond ik het ongelooflijk gaaf dat ik de Eiffeltoren kan zien als ik met Alexandre buiten speel, dat ik in een half uurtje bij de Arc de Triomph sta enz. Maar nu dat nieuwe er een beetje af is, thja, je leeft hier ook gewoon je leven. Nadat je elke dag de Eiffeltoren hebt gezien is dat echt niet zo heel interressant meer. Hoewel Parijs een hele mooie stad is, besef ik me nu ook wel meer dat het ook maar gewoon een stad is. Oké het is mooi, er is veel te doen, maar hier wonen is anders dan op vakantie zijn.

Een paar dagen geleden werd ik overvallen door ontzettende heimwee, hoewel Alexandre me nu echt wel helemaal leuk vind, vind het ik nog wel lastig om in een ander gezin te leven. Ze zijn ontzettend aardig, maar ik voel me nooit helemaal thuis omdat ik toch altijd nog een beetje soort van op visite ben. Dit had ik toch wel een beetje onderschat, ik dacht dat het makkelijker zou zijn. Ik mis mn ouders en mn broer en zus mn vriend en mn vriendinnen en hoewel de tijd heel snel gaat, vind ik het idee om ze nog 6 maanden heel weinig te zien verschrikkelijk.

Het is totaal niet dat ik het niet naar me zin heb, ik houd me prima bezig, maar het leven in een ander gezin valt me toch wel zwaar. Maargoed dat is dus ook even de reden dat ik mn hele komende week heb volgepland. Hoe meer leuke dingen in de planning, hoe meer leuke dingen om naar uit te kijken als ik het even niet zie zitten.

Gisterochtend eerst naar school geweest, waar ik te laat was, omdat ik mn wekker vergeten was te zetten. Ik werd sowieso al wakker met het rare idee dat het woensdag was, daarna met het idee van goh ik ben te laat gaan slapen en toch ben ik eerder wakker dan mn wekker om daarna ineens te denken 'Hoelaat is het eigenlijk?' om vervolgens me dood te schrikken dat ik al 45 min in de les had moeten zitten. Ik spring uit bed, met opeens een soort van energie, kleed me aan, grijp een stuk oud stokbrood en ren de deur uit. Nog even voor een uurtje naar school geweest en daarna was het weer tijd om de poussette te halen.

Gister was uiteindelijk een leuk dagje, maar toen ik Alexandre op kwam halen op school, was ik even bang dat het niet zo gezellig zou worden. Hij vind het namelijk geweldig om op het schoolplein te rennen met zijn beste vriendje, Baptiste. Helaas voor hen, heeft de juf vorige keer gezegd dat dit niet mag, dus hield ik Alexandre tegen. Dus dan was ie boos op me en werd ik voor de rest van de weg naar huis aangesproken als Cacaboudin (kinderscheldwoord geloof ik, hij mag het in ieder geval niet zeggen)

Eenmaal thuis aangekomen ging ik het eten opwarmen, de groente van vandaag was 'Chu' geen idee hoe het in Nederland heet, ik had het nog nooit op. Dus Alexandre zn handen laten wassen en hup aan tafel. Hij had nog nooit 'Chu' op en weigerde dit dan ook om te proeven, het was niet lekker volgens hem. Nouja dat was dus al een heel gedoe, ik zal er niet een te lang verhaal van maken.Daarna heeft ie zn stokbrood met kaas netjes opgegeten en daarna was het een fruitsalade met een gateaux. Voila het was een fruitsalade van ananas met banaan en ja hoor wat kreeg ik te horen 'Ik lus de ananas niet'.. Uiteindleijk heeft ie de ananas niet opgegeten, maar alleen de banaan.

Pff, dacht ik nu is het alweer tijd voor bed. Dus hebben we nog even kort wat gespeeld en daarna was het au lit (naar bed) Van zn sieëste is ook niet veel gekomen dus heb ik hem eerder 'wakker gemaakt' beter gezzegd uit bed gehaald aan laten kleden.

Het gouter meegenomen nar buiten en lekker 2 uurtjes buiten gespeeld, Gevoetbald op het gras (later er op aan gesproken dat je blijkbar niet op het gras mag lopen tijdens l 'hiver :o

Dat was het weer eventjes voor nu Bisous!